Het jaar 2014 is bijna voorbij en de terugblikken, overzichten en lijstjes vliegen ons alweer om de oren. Sommige zaken, positief en negatief, waren ver van ons bed, andere gebeurtenissen juist weer heel dichtbij. Het is toch de tijd van het jaar dat men terugkijkt, ook persoonlijk, hoe een jaar is verlopen en wat er allemaal is gebeurd.

Ook wij hebben teruggekeken. Zoals jullie weten organiseren wij elk jaar op 16 november de verkiezingen voor een Ambassade en Ambassadeur van de Verdraagzaamheid, maar het bleef wel even akelig stil van onze kant wat betreft de Awards voor 2014. We zetten ons met liefde in onze vrije tijd in voor het Paleis en dit jaar bleek vrije tijd een schaars goed. Met pijn in ons hart namen wij de beslissing dat de verkiezing dit jaar een onhaalbare zaak zou zijn.

Het noopte dat wij goed hebben gepraat en nagedacht over het Paleis van de Verdraagzaamheid. Wat doen we en waarom doen we het? Is “verdraagzaamheid” misschien een oubollige term? Hebben de criticasters een punt als ze zeggen dat het maar een softe bedoening is om van verdraagzaamheid te spreken? Is tolerantie een farce?

Ja, ‘verdraagzaamheid’ kan inderdaad als een ouderwets woord worden gezien. Het houdt de mensen en de gemoederen al behoorlijk lang bezig. Het is vaak ook misbruikt. Maar aan de andere kant betekent het ook dat ‘onverdraagzaamheid’ een stokoude term is. Een term die telkens zich vermomd als een ander woord; onbegrip, korte lontjes, lange tenen, racisme, discriminatie, uitsluiting, wij-zij tegenstellingen, angst, oorlog. Verkapte synoniemen van intolerantie en van deze termen zeggen we niet hardop dat ze ouderwets zijn.

Onze conclusie was helder. Wat doen wij? Wij brengen initiatieven die de verdraagzaamheid bevorderen voor het voetlicht. Waarom doen wij dat? Omdat wij het nodig achten en vooral omdat onze taal synoniemen nodig heeft voor verdraagzaamheid. Sinds 2011 hebben wij concreet dertig synoniemen voor verdraagzaamheid onder de aandacht gebracht. Dat waren winnaars van en de genomineerden voor de Awards:

Paul Mbikayi, Huis van de Wereld, Dick Bos, Mozeshuis, Theater AanZ, Naïma Azough en Ange Wieberdink, Ellie Lust, Tofik Dibi, Jörgen Raymann, Arie Boomsma, De Nieuwe Liefde, Nederland Bekent Kleur, Stichting Samen Vooruit, Studentenvereniging Avicenna, Reinaldahuis, Belgie, Zevenmanschap, Mathijs Beugelink, Luuk Samson en Luis Garcia, Margo Lie-A-Ling, Tineke Lodders-Elfferich, Multiculturele Zorgboerderij Enschede, Fakkeltocht Eindhoven, Avanti Almere, KNVB, Sylvia Wardenaar, Monique Samuel, Emmanuel Agyekum en Mehmet Şahin.

Niks oubolligs aan deze mensen en organisaties, het laat zien hoe divers de inzet is voor een verdraagzame samenleving. En wij willen de lijst met uw hulp langer maken. We willen meer, meer, meer synoniemen! Ons team is ondertussen versterkt met drie vrijwilligers en er is een nieuwe voorzitter. Kortom, in 2015 kunnen wij er weer volledig tegenaan.

Wij wensen u hele prettige kerstdagen en een gelukkig nieuwjaar vol vreugde, geluk, goede gezondheid, energie en uiteraard…ouderwetse verdraagzaamheid!

Erik Bobeldijk, Ingrid Potman, Ronald Nieuwenhuijse, Ton Peele, Richard Jacob van der Wal, Kim Hoang, Luciano Baarn en Kinga Visser

---

Erik Bobeldijk draagt de voorzittersrol over aan Kinga Visser

Op 19 maart 2007 richtte ik met vier andere personen de stichting Paleis van de Verdraagzaamheid op. Sinds de eerste dag dat de stichting bestaat, heb ik rol van voorzitter op me genomen. In het huidige bestuur ben ik nog de enige bestuurder van dit eerste uur.

De stichting staat op een punt waarbij het een volgende stap moet gaan nemen. Het team van vrijwilligers is kort geleden uitgebreid en het team is daarmee groter dan ooit. Dit vraagt om een voorzitter die meer tijd heeft voor dit team en voor de coördinatie. Sinds april van dit jaar heb ik een nieuwe baan en kan daarbij niet meer voldoende tijd vrijmaken om de functie van voorzitter in te vullen zoals dat nu nodig is. Dit betekent dat ik volgende maand terugtreed als voorzitter. Halverwege 2015 zal ik het bestuur helemaal verlaten.

Onze huidige secretaris, Kinga Visser zal per 13 november de voorzittersrol van mij overnemen. Haar achtergrond als antropologe zal ook bijdragen aan een meer inhoudelijke invulling van deze rol. Het past haar goed om vanuit deze kennis het voorzitterschap een nieuwe dimensie te geven.

Nadat ik het bestuur verlaten heb, zal ik zeker vanaf de zijlijn betrokken blijven. Voor een soepele overdracht zal ik komend half jaar eerst nog de rol van secretaris vervullen, voordat ik het bestuur helemaal verlaat. Vol vertrouwen, wens ik Kinga alle succes en wijsheid om als aankomend voorzitter met het huidige team door te bouwen aan het Paleis van de Verdraagzaamheid.

Erik Bobeldijk

---

Luciano is onze nieuwe Algemeen Coördinator

Super om bij een stichting te zitten die de mooie dingen die de samenleving bevorderen aan het licht brengen. Zelf hoop ik ook een mooie bijdrage te kunnen leveren en heel wat initiatieven bekend te maken bij iedereen samen met het team. Ik kijk altijd om me heen, let altijd heel goed op alle soorten manieren die verdraagzaamheid bevorderen. Zelf hoop ik dat veel mensen zich op den duur gaan realiseren hoe fijn het is om op een vreedzame manier met elkaar te leven. Altijd als ik naar het nieuws kijk dan mis de mooie initiatieven die er zijn in de wereld. Niet alleen de negatieve verhalen moeten in de publiciteit komen, maar ook alle mooie dingen die er zijn. En sinds er genoeg dingen zijn die aan het licht gebracht mogen worden, wil ik daar ook graag aan mee werken. Ik hoop dat ik samen met iedereen kan laten zien hoe belangrijk het is om met elkaar samen te leven.

Luciano

---

Richard is het nieuwe teamlid op het gebied van HRM

Mijn naam is Richard Jacob van der Wal, geboren in Drachten ik ben 51 jaar en werk in de Human Resource en ICT. Ik heb gestudeerd in Groningen en Den Haag. Ik werk mijn hele leven al in het bedrijfsleven en ik vind het heel belangrijk om menselijk om te gaan met mens en dier.

Ik kwam met het begrip verdraagzaamheid al vroeg in aanraking, ik denk dat ik een jaar of 8 was toen ik een toneelstuk zag van Kika Mol – de dochter van Albert Mol – dat ging over Tolerantie; hondjes die aan elkaar snuffelden en die op basis daarvan elkaar mochten of niet met alle gevolgen van dien. Dat maakte toen veel indruk.

Verdraagzaamheid is niet vanzelfsprekend, ik ken Amsterdam natuurlijk al heel lang en ik vind de stad erg veranderd… de maatschappij erg veranderd. De verharding en de intolerantie zijn merkbaar en mensen die eigenlijk het goede voorbeeld zouden moeten geven laten zich ook dikwijls tot populisme en simpelheid verleiden… tot het Papagaaien, omdat dat blijkbaar wel wordt onthouden.

Deze maatschappij is niet totalitair en niet simpel, maar juist complex en democratisch. Dat betekent dat je met elkaar moet communiceren, daarnaast ook dat je elkaar respecteert, accepteert en iedereen gelijke/gelijkwaardige kansen geeft. Dit geldt voor alle deelnemers van onze samenleving die in rede hier zijn en niet vervallen in een vorm van agressieve krankzinnigheid. Ook het Westen zou er beter aan doen om zijn eigen Etnocentrisme eens duidelijker onder de loep nemen en zijn eigen levenstijl niet tot het hoogste goed te verheffen.

Mensen zijn naar mijn mening te allen tijde gelijkwaardig maar niet gelijk. Gelijk zijn bestaat niet, ieder levend wezen is uniek.

De reden dat ik voor het Paleis van Verdraagzaamheid iets wil betekenen is dat juist NU Verdraagzaamheid zo belangrijk is. Gelukkig mag ik met veel mensen werken. Dat maakt het een leuke uitdaging.

Richard